Blog post

Panama’da Bi Minik Kurbaa

 

Merhaba;

Annem bu aralar koşturmaya daldı benim yazılarımı pek paylaşmıyor sanırım. Olsun ben yine de birazcık buralardan bahsedeyim, belki yazım bi gün aradan kaynar:) Bu değişiklikten tabi ki ben de etkilendim ama uzmanların da dediği gibi ebeveynler daha çok etkileniyor. Sonuçta benim keyfim yerinde, annem artık çalışmıyor ve sürekli benimle birlikte 🙂 Ben de şaşırmıyor değilim tabi ki bu değişime. Herşey değişti, evimiz, eşyalarımız, özlediklerimizi artık telefon ekranlarından görüyoruz, bol bol ekranı öpüyoruz… Yatağım bile benim yatağım değil :s Ama bizim kendi eşyalarımız buraya geliyormuş annem söyledi, daha 10 gün varmış. 10 gün çok mu, annem öyle gibi söyledi ama ben tam anlamadım. Mesela 10 çikolata dersek çok ama 10 dakika sonra parktan eve dönüyoruz dendiğinde az. Öyle yani, ben buraları sevdim ama bazen kimse beni anlamıyor, o biraz garip. Bi okula bile başladım burada, içinde kocaman parkı var, arkadaşlarım da var, ama beni anlamıyorlar, ben de onları anlamıyorum zaten. Ama şarkıları anlıyorum, onlar da anlıyor, birlikte söylüyoruz, bu iyi bişey değil mi? Başka dil konuşuyormuş onlar, annem öyle söyledi. O da anlamıyormuş ne dediklerini ama okula gidince anlayacakmışız. Şimdilik ikimizde anlamıyoruz yani, bence annem için de zor ama çaktırmıyor, ne diyor bunlar yaa diyip gülüyoruz birlikte. Ben gülüyorum, annem de gülüyor, sonra sarılıyor, hemen ben de ona sarılıyorum. Tabi ben bu durumdan mütevellit ( bu kelime hiç yaşıma uymadı) biraz yaramazlık yapıyorum son zamanlarda, şımarıyorum, hele ki babam uzun bir seyahatteyse baya baya coşuyorum, tabi annem de coşuyor, biraz zor benim bu durumun onun için, anlıyorum, ama ben de çocuğum olacak o kadar, kolay mı ülke değiştirmek. Burda bol bol denize, havuza giriyoruz, değişik yerlere gidiyoruz, maymunları bile gördük geçen gün, çok eğlenceliydi, annem yazıyor zaten hepsini, gördüm, okursunuz. Burda kış olmuyormuş, yani kardan adamı Türkiye’ye gelince yapacakmışız, zaten ben pek sevmem kardan adam ama kar yağarken yüzüme gelmişti bi kere, çok komik olmuştu, gülmüştük. Belki yine olur Türkiye’ye gelince.

Bi de tabi biz burda özlüyoruz. Teyzeyi, abiyi, dedeleri, ulviyeyi, miyabanı ( aslında Mihriban demek istiyorum ama olmuyor), bebek Denizi, Larayı, Güm Parkı… Hepimiz özlüyoruz, ben biliyorum hepimiz…

Öyle yani, ben şimdi çocuk aklımla çok da karıştırmayım buraları, birazcık içimi dökmek istedim ( büyükler böyle diyor değil mi:)).

Ama fırsat buldukça yazacağım ben de 🙂

Bu soğuk ekrandan öpüyorum hepinizi…

 

Efe Evci,

minikkurbaa

Önceki yazılar...

Eski yazılar...